W
odległej przeszłości, gdzieś na świecie istniało mistyczne Jezioro Światła.
Położone w górach, ogromne i niesamowicie głębokie, kusiło
śmiałków poszukujących przygód i sławy.
Według
wielu woda była w nim nieskazitelnie czysta i ponoć przybierała złotawą
barwę. Światło docierało aż do dna i
wydawało się, jakby jezioro było nim wypełnione. Nad powierzchnią pływały lilie
wodne, oślepiające czystością swojej bieli. Nie żyły tam żadne zwierzęta, w
jeziorze nie było ryb, więc panowała tam niczym niezmącona cisza. Wśród młodych
mężczyzn krążyły pogłoski o nieziemsko pięknej nimfie - Amfidrze, która
zamieszkiwała ów jezioro.
Kawalerzy
zachęceni wizją poznania kobiety o wyglądzie anioła, wybierali się w liczne
podróże, by odnaleźć tajemnicze jezioro. Ci, którzy nie odnaleźli mistycznego
miejsca, wrócili nieszczęśliwi do domu. Natomiast ci, którzy odnaleźli je, już
nigdy nie wrócili. Mówiono, że Amfidra może wcale nie być nimfą, a piekielną rusałką,
która uwodzi, a później zabija głupców, zaślepionych jej urodą. Jednak to nie
powstrzymywało kolejnych młodych mężczyzn, którzy nie bacząc na konsekwencje,
podążali ścieżką swoich poprzedników.
Wśród
nich znalazł się Emanuel - młodzieniec o miedzianych lokach,
dobrze zaznaczonym podbródku i wyrazistych, zielonobrązowych oczach.
Upojony myślą o pięknej Amfidrze, która mogłaby zostać jego żoną, wyruszył w
poszukiwaniu Jeziora Światła. Wędrował długo, najpierw przez lasy, pełne
rozmaitych gatunków drzew i krzewów, przesycone zapachem liści i
kwiatów. Przemierzał doliny rwących rzek, gdzie czysta, zimna woda
szalała rozbijając się o brzegi i skały. Zmierzał przez wyżyny, pełne
wyboistych terenów, pokonywał skaliste, strome wzgórza. Aż znalazł to,
czego szukał.
Jezioro
Światła w pełnej okazałości rozciągało się przed nim w dolinie, położonej
między górami. Patrząc w jego taflę , wydawało się, że patrzy się w słońce.
Powoli zapadała noc, lecz światło bijące od jeziora pozwalało na przemieszczanie
się po zboczach i półkach skalnych. Nad ranem Emanuel dotarł do brzegu jeziora
i zobaczył JĄ.
Sunęła
po powierzchni wody lekko i powabnie, w białej, półprzezroczystej szacie. Miała
długie, perłowe włosy sięgające szczupłej tali i duże, niewinne oczy, barwy
nieba. Usta miała kusząco czerwone, policzki zaś delikatnie rumiane. Mieli
racje, pomyślał Emanuel, wygląda jak anioł.
- Udało ci się - rzekła do niego melodyjnym głosem - Tylko nielicznym się
udaje - Uśmiechnęła się niewinnie, bawiąc się materiałem swojej sukni.- Myślałem, że podróż się nie powiedzie. Jednak myliłem się. W końcu cię znalazłem - Spojrzał na nią rozmarzony, podziwiając każdą część jej ciała.
- Chodź do mnie - zachęciła go gestem dłoni.
Młodzieniec bez zastanowienia wszedł do jeziora i zanurzył się do połowy. Woda była przyjemnie ciepła, czego zupełnie się nie spodziewał. Nimfa zbliżała się do niego, z każdą chwilą coraz bardziej, nucąc uroczą melodię, która sprawiła, że serce Emanuela zabiło mocniej.
Amfidra położyła dłoń na jego policzku i spojrzała mu w oczy.
- Ładny z ciebie chłopiec - powiedziała, głaszcząc jego skórę - Wielka to będzie strata...
Zanim zdążył się obejrzeć, był już pod powierzchnią. Pod wodą widoczność okazała się niebywale dobra, zupełnie inaczej niż na brzegu jeziora, skąd biło niewyobrażalne światło. Młodzieniec widział, jak powierzchnia oddala się coraz bardziej. Próbował wydostać się z uścisku nimfy, lecz bezskutecznie. Z każdą kolejną sekundą tracił powietrze i szansę na ucieczkę. Ostatni raz spojrzał na Amfidrę, przeklął ją i siebie samego, za swoje niebywałe głupstwo, po czym jego serce przestało bić. Wnet oczom nimfy ukazało się dno, usłane męskimi ciałami, ułożonymi w rzędach. Wszyscy byli młodzi, przystojni i zaślepieni jej urodą. Położyła Emanuela na piasku obok reszty ciał, pocałowała go w czoło, przymknęła półotwarte powieki, a następnie wynurzyła się z dna. Usiadła na jednej ze skał i zaczęła śpiewać melodyjnym głosem;
Kto raz
się zachwyci urodą mą, przepadnie na wieki
Nie jestem nimfą, lecz rusałką
złą, co pod anioła się kryje postacią.
Na dnie liczne rzędy mych
kochanków, zgubionych przez anielskie oblicze
Oblicze, które było ułudą, słodkim
snem o koszmarze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz